Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

11 Vs 11

Μετά και τα τελευταία επεισόδια που έγιναν στο γήπεδο της τούμπας έγινε αυτό που όλοι όσοι ψιλοασχολούνται με το ποδόσφαιρο περίμεναν. Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να καταδικάζουν, άλλοι πιο δυναμικά, άλλοι με μετριοπάθεια. Οι ποδοσφαιριστές μούγκα, λέγοντας ποδοσφαιριστές εννοώ το επίσημο συνδικαλιστικό τους όργανο και όχι μεμονωμένες περιπτώσεις. Στις εκπομπές βγήκαν φίλαθλοι από όλες τις ομάδες και ζητάνε τιμωρίες και να καθαρίσουν οι κερκίδες από όλους αυτούς που χαλάνε το ποδόσφαιρο μας.

Πολλοί προβάλουν την αγγλία σαν παράδειγμα για το πως καταπολέμησε τα επεισόδια η θάτσερ. Πράγματι, στην αγγλία τα γήπεδα είναι εκκλησίες, οι φίλαθλοι δεν πλακώνονται μεταξύ τους, ούτε με τους σεκιουριτάδες, οι ποδοσφαιριστές το πολύ να ακούσουν τίποτα για την σεξουαλική τους προτίμηση στην εκτέλεση κάποιου πλαγίου ή κόρνερ (χωρίς αυτό να συνοδεύεται με καφέδες ή άλλα ροφήματα). Οι ομάδες παίζουν, οι θεατές βλέπουν θέαμα, τα τηλεοπτικά δικαιώματα είναι πανάκριβα, οι ομάδες κονομάνε, οι διαφημιστές κονομάνε, οι παίκτες το ίδιο και μετά; Πάνε όλοι στο σπίτι τους ήρεμοι που κέρδισε το ποδόσφαιρο για ακόμα ένα σαββατοκύριακο;


Μήπως όλοι αυτοί που ασχολούνται και προβάλουν την αγγλία δεν ξέρουν τι γίνεται μετά ή πριν τους αγώνες; Το αν πέφτει ξύλο ή όχι σε συναντήσεις μεταξύ οπαδών αντιπάλων ομάδων είναι γνωστό, έχει γραφτεί σε βιβλία, υπάρχουν βίντεο στο ίντερνετ που είναι εύκολα να τα βρει ο καθένας, μαρτυρίες. Υπάρχουν παμπ, ακόμαι και γειτονιές που είναι άβατα για οπαδούς αντίπαλων ομάδων. Τα γήπεδα εκκλησίες, το ποδόσφαιρο γιορτή, τα εκατομμύρια στο χορτάρι και οι πολλές επιτυχίες είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Το φαινόμενο της βίας δεν φαίνεται, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ανύπαρκτο. Πολλά πράγματα δεν φαίνονται, ο αέρας που αναπνέουμε δεν φαίνεται, το σήμα του κινητού μας δεν φαίνεται, η ακτινοβολλία δεν φαίνεται και όμως όλα αυτά είναι γύρω μας.

Το πρόβλημα της βίας δεν γίνεται να λυθεί με την καταστολή, το ξύλο και τον περιορισμό της λειτουργίας των οργανωμένων οπαδών. Πρέπει να αναρωτηθεί κανείς τι είναι αυτό που κάνει ανθρώπους, που τις υπόλοιπες μέρες της βδομάδας έχουν δουλειές, μένουν δίπλα από τον καθένα μας, πίνουν καφέ στο μαγαζί που συχνάζουμε, βγαίνουν για μπύρα στο μπαρ που πάμε και εμείς, τρώνε το ίδιο φαγητό που τρώμε και εμείς, βλέπουν τις ίδιες ταινίες με μας, το σαββατοκύριακο τους να περιστρέφεται γύρω από δύο ώρες και την αγωνία τους να πληγώσουν τον αντίπαλο οπαδό; Ο οποίος είναι ο συνάδελφος τους, ο ξάδερφος τους, ο συμμαθητής τους, ο ψιλικατζής της γειτονιάς τους. Ταυτόχρονα η οργή τους στρέφεται, έστω και άθελα τους, και ενάντια στην ομάδα που υποστηρίζουν, αφού αυτή θα τιμωρηθεί, θα πληρώσει πρόστιμα, θα παίξει χωρίς την υποστήριξη του κόσμου. Αυτό είναι ακόμα πιο οξύμωρο και δίνει πάτημα στους δημοσιογράφους και την πολιτεία να στηρίξουν την άποψη του ανεγκέφαλου φιλάθλου, του χαζού, που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και ταυτόχρονα να προτείνουν μέσα καταστολής του και απομάκρυνσης του από τα γήπεδα. Να τον απομακρύνουμε από δίπλα μας εκείνες τις 2 ώρες, να τον κρύψουμε, να τον κλείσουμε κάπου.

Δεν μπορώ να πιστέψω πως 50 άτομα από κάθε ομάδα είναι απλώς βλαμμένοι και τα σπάνε ενώ όλοι οι άλλοι είναι υγιείς, αφού αυτοί οι 50 θα τα έσπαγαν και στην δουλειά τους όταν αντιμετώπιζαν ακάλυπτες επιταγές, θα τα έσπαγαν στον δρόμο όταν έχει κίνηση, θα τα έσπαγαν στην ουρά του ΙΚΑ, θα τα έσπαγαν στην τράπεζα κάθε φορά που θα πήγαιναν για την δόση του δανείου, στο σχόλειο κάθε φορά που το παιδί τους παίρνει κακούς βαθμούς. Επίσης, δεν μπορώ να πιστέψω το ότι είναι 50 πρεζάκια που δεν νοιάζονται για τίποτα και δεν καταλαβαίνουν τίποτα εκείνη την ώρα οπότε τα σπάνε για χαβαλέ. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο θα τα σπάγανε και σε ευρωπαΙκά ματς, σε ματς της εθνικής, σε αγώνες στο εξωτερικό όπου δεν έχουν παρατηρηθεί σε τέτοιο βαθμό αυτές οι καταστάσεις που είδαμε πρόσφατα.

Η άποψη μου είναι πως η βία στα γήπεδα (ή έξω από αυτά) με αφορμή τα αθλητικά γεγονότα (έχουμε δει επεισόδια όχι μόνο σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά γενικά σε αθλητικά γεγονότα) είναι μια βαλβίδα εκτόνωσης κοινωνικής πίεσης. Ο θυμός που βλέπει κανείς να έχουν οι άνθρωποι αυτοί δεν πιστεύω ότι προέρχεται από το ότι ο αντίπαλος φοράει το άλλο κασκόλ. Απόδειξη για αυτό είναι το ότι σε πολλά ματς, ενώ δεν υπάρχουν φίλαθλοι της αντίπαλης ομάδας στο γήπεδο, συνέβησαν περιστατικά βίας από κάποιους. Ούτε η δικαιολογία της αδικίας από τον διαιτητή μπορεί να σταθεί επαρκώς, αφού και σε αγώνες χωρίς λάθη, ή με λάθη που ευννοούσαν την ομάδα με τους οπαδούς, επεισόδια και πάλι έγιναν.

Ο θυμός είναι βαθύτερος και έρχεται από ένα κάρο λόγους, τους οποίους δεν είμαι ψυχολόγος για να αναλύσω και τις υποψίες που έχω δεν θέλω να τις αναφέρω (ίσως να γίνονται αντιληπτές από την συνέχεια του κειμένου). Επιπλέον, έχω αρχίσει να πιστεύω πως είναι και δικαιολογημένος ο θυμός τους, αν τα αίτια του είναι αυτά που φαντάζομαι. Ίσως το μέρος που επιλέγουν να τον εκτονώσουν να είναι ακατάλληλο, αλλά η ψυχολογία της μάζας είναι ύπουλο πράγμα. Από την άλλη, η εκτόνωση με αυτό τον τρόπο φυσικά και βολεύει το κράτος και την αφήνει να έντεχνα και ελεγχώμενα να εξελίσεται, αφού γίνεται σε περιορισμένο χώρο και εύκολα μπορεί να τα σταματήσει, εύκολα στρέφεται η κοινή γνώμη εναντίον αυτών που κάνουν τα επεισόδια και αμαυρώνουν την εικόνα του ελλ. ποδοσφαίρου και επιπλέον δικαιολογεί περισσότερα μέτρα καταστολής και παρακολούθησης με την πρόφαση να μην επαναληφθούν.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

σουξέ

Ο πρωθυπουργός ζήτησε από τους υπουργούς μεγαλύτερη αφοσίωση στο έργο που ανέλαβε η κυβέρνηση και επεσήμανε ότι οι αντιδράσεις των κατεστημένων συμφερόντων θα συνεχιστούν, αλλά υπενθύμισε ότι «εμείς είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία και όχι υπερασπιστές των κατεστημένων συμφερόντων». Ζήτησε περισσότερη δουλειά, σύνεση και υπομονή, ενώ απευθυνόμενος εντός και εκτός της κυβέρνησης, τόνισε ότι «χρειάζεται ενότητα για να καταφέρουμε να φτάσουμε στο στόχο μας». (πηγή)


είχε επιτυχία όταν το είχε πει πρώτη φορά (μεταφρασμένη σε δημοσκοπήσεις, ψήφους στις εκλογές, ρίξαμε γκομενάκια, ψάρωσαν οι δεξιοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης κτλ) και το επαναλαμβάνει ή απλώς το λέει για να το πιστέψει; πάντως, παρόλη την άσχημη κατάσταση που είμαστε, το χιούμορ μας δεν το χάνουμε. 


από την άλλη, η έννοια των λέξεων, είναι ιδιαίτερα σημαντική για να χρησιμοποιούνται έτσι από κάποιον που (υποτίθεται) ότι αντιπροσωπεύει τόσα εκατομμύρια κόσμου. 


*


Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

2 νέοι νεκροί

Αναρωτιέμαι, πότε χάθηκε τόσο πολύ η λογική; Όλες αυτές τις μέρες νιώθω πως οι κάτοικοι της χώρας βλέπουν κάποια δραματική σειρά και είμαστε κοντά στο φινάλε και όλοι πρέπει να βγούμε από το σινεμά δακρυσμένοι. Προσωπικά, νομίζω πως τα ΜΜΕ μας έχουν βάλει σε ένα κλίμα, πρέπει όλοι να συγκινηθείτε, να κλάψετε, να είστε δυστυχισμένοι, να αγαπάτε τους αστυνομικούς.

Μπορεί να είμαι και αναίσθητος, αλλά άποψη για την ΕΛ.ΑΣ. δεν έχω αλλάξει, ούτε έχω νιώσει κανένα συναίσθημα λύπης επειδή πέθαναν δύο αστυνομικοί, την ώρα που έκαναν την δουλεία που επέλεξαν να κάνουν. Νιώθω λύπη που πέθαναν δύο νέοι άνθρωποι, σκέτο.

Όπως νιώθω λύπη που 300 μετανάστες, είναι παράνομοι και κάνουν απεργία πείνας για να έχουν δικαίωμα να ζήσουν, επειδή κάποιοι ψήφισαν νόμους που θεωρούν κάποιες ζωές λαθραίες και κάποιοι επιλέγουν σαν επάγγελμα να υπερασπίζονται αυτούς τους νόμους και αυτό το σύστημα. Επίσης λύπη με πιάνει όταν σκέφτομαι πως αυτοί που ψηφίσαν αυτούς τους νόμους, είναι οι ίδιοι που χρεωκόπησαν το γαμωκράτος μας, που φάγανε λεφτά από δημόσια έργα, από εξοπλιστικά προγράμματα και μετά ψηφίσαν άλλους νόμους ώστε να μην έχουν ευθύνη για όλα αυτά. Νόμους που πρέπει να εφαρμόζονται, γιατί... γιατί είναι νόμοι!

Όπως νιώθω λύπη όταν βλέπω ειρηνικές πορείες να δέχονται επίθεση από ανθρώπους που επέλεξαν να φορέσουν την στολή του ΜΑΤατζή, ανοιγμένα κεφάλια διαδηλωτών, κόσμο να τρέχει δακρυσμένο. Ακόμα, λύπη νιώθω και όταν ακούω για κάποιο εργατικό ατύχημα σε κάποιο εργοτάξιο με ελλειπείς κανόνες ασφάλειας.

Όπως νιώθω λύπη που κάποια παιδιά δουλεύουν από τα 13 για να φτιάξουν τα ρούχα μάρκες που αγοράζουμε, όπως στενοχωριέμαι που στην αθήνα αν κάνεις βόλτα μετά τις 11 το βράδυ γύρω από ένα οποιοδήποτε τετράγωνο θα δεις άστεγους να κοιμούνται στα πεζοδρόμια. Λύπη ταυτόχρονα νιώθω και για το ότι στην λιβύη ο καντάφι βομβαρδίζει τον λαό που θέλει δημοκρατία, και εμείς το μεταδίδουμε σαν κρίση στην μέση ανατολή και δίνουμε περισσότερο έμφαση στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου.

Αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί που είναι συντετριμένοι, που σχολιάζουν γεμάτοι θλίψη για τον χαμό των δύο αστυνομικών, αν τα ΜΜΕ μετέδιδαν με τον ίδιο τρόπο και τις παραπάνω ειδήσεις πως θα αντιδρούσαν;

Πραγματικά συναισθήματα θλίψης και πόνου νιώθουν μόνο οι δικοί τους άνθρωποι, οι μανάδες τους και οι άνθρωποι που τους έζησαν. Τα ΜΜΕ, οι πολιτικοί και κάθε νάρκισσος που του αρέσει να βγαίνει στο γυαλί εκμεταλλεύονται αισχρά το γεγονός αυτό, πουλάνε στον κόσμο συγκίνηση, δάκρυα και λαϊκισμό με σκοπό την τηλεθέαση, το βουλευτικό αξιώμα και την ικανοποίηση της ίδιας της ματαιοδοξίας τους για την καλύτερη ατάκα.

Μιλώντας για ατάκες, ο Γ. Ράλλης (πρωθυπουργός της περιόδου) μιλώντας στην βουλή για τους θανάτους των Ι. Κουμή και Στ. Κανελλοπούλου από αστυνομικούς κατά την διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου (1980) είπε:  «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη». Μάλλον οι επικοινωνιολόγοι της περιόδου εκείνης δεν ήταν τόσο καλά σπουδαγμένοι όσο οι τωρινοί.